دونالد حرکت‌هایی را که باعث برنده شدن جام هاکی‌اش شده به برادرزاده‌هایش نشان می‌دهد. اما پسرها هم چند حرکت مخصوص به خودشان دارند.

برف باریده است و دونالد داک می‌خواهد به سورتمه‌سواری برود. در همین حال، برادرزاده‌هایش در پایین تپه یک آدم‌برفی ساخته‌اند. دونالد سورتمه‌اش را به سمت آدم‌برفی آن‌ها نشانه می‌رود و آن را ویران می‌کند، بنابراین پسرها با قرار دادن یک تخته‌سنگ در پایین آدم‌برفی بعدی خود، تلافی می‌کنند. این یعنی جنگ، پس آن‌ها برای نبرد به دژهای برفی مخالف خود عقب‌نشینی می‌کنند.

دونالد داک به موزه اختراعات مدرن می‌رود. او پس از ورود بدون پرداخت بلیط، با یک ربات پیشخدمت مواجه می‌شود که هر بار او را می‌بیند کلاهش را برمی‌دارد. دونالد از این کار بسیار کلافه می‌شود و هر بار به طور جادویی کلاه جدیدی برای خود درست می‌کند و به راهش ادامه می‌دهد. دونالد با نادیده گرفتن تابلوی دست نزنید، شروع به بازی با یک دستگاه بسته‌بندی می‌کند و در نهایت خودش بسته‌بندی می‌شود. او همچنین با یک ربات پرستار بچه و یک صندلی آرایشگری تمام‌اتوماتیک مواجه شده و آن‌ها را امتحان می‌کند که هیچ‌کدام عاقبت خوشی برایش ندارند.

دامبلا، خواهر دونالد، سه پسرش به نام‌های هوی، دوی و لویی را به ملاقات دایی‌شان دونالد می‌فرستد. نگهداری از آن‌ها برای دونالد کار بسیار سختی از آب درمی‌آید، حتی با وجود کمک گرفتن از کتاب تربیت فرزندش.

دونالد مسئول حمل بار در یک ایستگاه راه‌آهن دورافتاده است. بخشی از آخرین محموله باری، شترمرغی به نام هورتنس است که بیش از حد با دونالد صمیمی می‌شود و هر چیزی را که جلویش باشد می‌خورد، چه غذا باشد و چه نباشد (که بیشتر نیست): یک آکاردئون دهنی، یک ساعت زنگ‌دار و چند بادکنک، که همگی وقتی هورتنس دچار سکسکه می‌شود شروع به واکنش نشان دادن در شکمش می‌کنند.

دونالد که یک دانش‌آموز است، میان فرشته و شیطان درونش گیر افتاده است، هرچند در مورد دونالد، مقاومت در برابر وسوسه‌های شیطان کار سختی نیست. اما سیگار کشیدنی که شیطان او را به آن تشویق می‌کند، حالش را بد و چهره‌اش را سبز می‌کند و او را به پشیمانی می‌اندازد. وقتی فرشته درونش ظاهر می‌شود و شیطان را کتک می‌زند، دونالد خوشحال می‌شود و او را تشویق می‌کند.

دونالد هدایت یک گروه پیشاهنگی متشکل از برادرزاده‌هایش را در یک پیاده‌روی در جنگل بر عهده دارد. دونالد آن‌قدرها که خودش فکر می‌کند در امور جنگل تخصص ندارد و این موضوع باعث تفریح و خنده پسرها می‌شود. او برای جلب دلسوزی آن‌ها، خود را به سس کچاپ آغشته می‌کند و تظاهر به مصدومیت می‌کند؛ اما پسرها آن‌قدر او را محکم باندپیچی می‌کنند که چشمانش جایی را نمی‌بیند. او تلوتلوخوران درون یک ظرف عسل می‌افتد و طولی نمی‌کشد که توجه بیش از حد یک خرس را به خود جلب می‌کند.

دونالد از یک فیلسوف رادیویی می‌شنود که توصیه می‌کند هنگام عصبانیت بخندید و تا ده بشمارید. او این روش را با موفقیت امتحان می‌کند و سپس روی تخت آویزان خود دراز می‌کشد تا چرت بزند. اما در میان جدال یک کرم ابریشم و مرغی که به دنبالش است، او به سرعت کلافه می‌شود و دوباره شروع به شمردن تا ده می‌کند. او حتی پرنده‌ای را که از لیمونادش به عنوان وان حمام استفاده می‌کند نادیده می‌گیرد، اما وقتی یک دارکوب به درخت سیب او حمله می‌کند و دونالد را زیر تلی از سیب دفن می‌کند، کنترل اعصابش را کاملاً از دست می‌دهد.

دریادار برد یک پنگوئن از قطب جنوب برای دونالد می‌فرستد. دونالد از بازی با او لذت می‌برد، تا اینکه فکر می‌کند پنگوئن ماهی قرمز او را خورده است. پنگوئن این کار را نکرده (هنوز)، بنابراین دونالد برای جبران اشتباهش یک ماهی از یخچال می‌آورد. اما وقتی برمی‌گردد، دلیل واقعی برای عصبانی شدن از دست پنگوئن پیدا می‌کند.

دونالد داک که یک پیک‌رسان است، استخدام می‌شود تا در روز جمعه سیزدهم یک بسته مرموز را تحویل دهد. یک گربه سیاه مزاحم و این واقعیت که بسته حاوی یک بمب ساعتی فعال است، کار او را به شدت دشوار می‌کنند.

دونالد با یک قایق کایاک به سفر می‌رود. وقتی به محل کمپ خود می‌رسد، قایق را خالی می‌کند، با صندلی تاشو خود کلنجار می‌رود و به خواب می‌رود. در این میان، سنجاب‌های جنگل که با صدای قارقار او جذب شده‌اند، تمام آذوقه فراوانی را که او بی‌دقت رها کرده بود با خود می‌برند. این کار توجه یک خرس را جلب می‌کند و دونالد خیلی زود خود را در حال مبارزه با خرس می‌بیند.

دونالد در حال شستن شیشه‌های یک برج مرتفع است؛ پلوتو دستیار اوست که طناب سکو را می‌کشد و سطل‌ها را پر می‌کند، اما بیشتر وقتش را به خوابیدن می‌گذراند. درست زمانی که بالاخره کارها به خوبی پیش می‌رود، دونالد مرتکب اشتباه بزرگی شده و یک زنبور را آزار می‌دهد.

دونالد و برادرزاده‌هایش کارکنان یک ایستگاه آتش‌نشانی هستند. هوی، دوی و لویی که از خروپف‌های دونالد کلافه شده‌اند، زنگ خطر آتش‌نشانی را به صدا درمی‌آورند. طولی نمی‌کشد که دست‌وپاچلفتی‌بازی‌های دونالد خود ایستگاه آتش‌نشانی را به آتش می‌کشد. آن‌ها با شنیدن صدای آژیر به سرعت حرکت می‌کنند، بدون اینکه متوجه باشند خودشان در مقصد هستند و از آنجا به بعد تلاش‌ها برای خاموش کردن آتش به فضاحت کشیده می‌شود.

دونالد برادرزاده‌هایش را در یک روز مدرسه در حال شنا کردن غافلگیر می‌کند. او فکر می‌کند صید آسانی به چنگ آورده است، اما پسرها بسیار باهوش‌تر از این حرف‌ها هستند. وقتی او سعی می‌کند با دود کردن آن‌ها را از کلبه درختی‌شان بیرون بکشد، آن‌ها سه بوقلمون بریان را در تخت خود قرار می‌دهند و یکی از پسرها را شبیه به یک فرشته آرایش می‌کنند.

دونالد کشاورز روز کاری خود را در مزرعه سپری می‌کند تا اینکه یک مگس مزاحم باعث می‌شود هنگام دوشیدن شیر گاو، کنترل اوضاع از دستش خارج شود.

دونالد ولگرد شام را از روی میز پیت پای‌چوبی می‌دزدد. پیت به دونالد یک قالب دینامیت می‌دهد و سپس او را به کار قطع کردن درختان می‌گمارد. گفتن اینکه دونالد یک چوب‌بر بی‌عرضه است، حق مطلب را ادا نمی‌کند. پس از چندین حادثه ناگوار، پیت با واگن‌های دستی راه‌آهن به تعقیب دونالد می‌پردازد.

دونالد در یک پایگاه آموزشی هوایی در بخش خدمات آشپزخانه گیر افتاده است. گروهبان پیت ابتدا یک تپه بزرگ سیب‌زمینی برای پوست کندن به او می‌دهد و سپس چند تست از او می‌گیرد: چشم‌هایت را ببند و انگشتانت را به هم بزن، دم را روی نقاشی هواپیما بچسبان. او در نهایت به پرواز فرستاده می‌شود، اما تازه آنجا متوجه می‌شود که این یک پرش با چتر نجات است. در نهایت، دونالد و پیت هر دو بدون چتر نجات و همراه با یک بمب در حال سقوط آزاد قرار می‌گیرند.

دونالد تمام تلاش خود را می‌کند تا به عنوان پیشخدمت هتل، مودب و باوقار رفتار کند. اما وقتی اولین مهمان او پیت جونیور است، انجام این کار تقریباً غیرممکن می‌شود.

دونالد داک برگه اعزام به خدمت خود را دریافت می‌کند و با عبور از کنار تمام پوسترهای تبلیغاتی جذاب ارتش، برای ثبت‌نام می‌رود. او ابتدا باید معاینه پزشکی را پشت سر بگذارد و با وجود داشتن پای صاف، قبول می‌شود. دونالد می‌خواهد پرواز کند، اما ابتدا باید دوره آموزشی گروهبان پیت را بگذراند. او با تمرینات صف‌آرایی نظامی مشکل جدی دارد و ایستادن به حالت خبردار بدون حرکت روی یک تپه مورچه، چالشی واقعی برای او می‌شود. در نهایت، دونالد سر از کار بی‌پایان در آشپزخانه درمی‌آورد.

سرباز داک یک نقاش استتار است. او یک توپ جنگی غول‌پیکر را با رنگ‌های بسیار تند نقاشی می‌کند، تا اینکه گروهبان پیت توضیح می‌دهد هدف این است که توپ دیده نشود. دونالد یک سطل رنگ نامرئی‌کننده آزمایشی پیدا می‌کند و توپ را ناپدید می‌کند. پیت از این کار راضی نیست و دونالد را به درون سطل رنگ پرت می‌کند و سپس او را تعقیب می‌کند تا اینکه به ژنرال برخورد می‌کنند. در حالی که پیت سعی دارد موضوع را توضیح دهد، دونالد با یک کاکتوس به او سقلمه می‌زند و سپس برای دزدیدن چند پای فرار می‌کند. در نهایت، پیت دیوانه می‌شود و شروع به پرتاب بی‌هدف نارنجک‌ها می‌کند و با ژنرال به دردسر بزرگ‌تری می‌افتد.

سرباز دونالد داک در یک پیاده‌روی آموزشی بسیار طولانی و خسته‌کننده حضور دارد و لحظه به لحظه بی‌رمق‌تر می‌شود. سرانجام آن‌ها به محل اردوگاه می‌رسند و دونالد با وجود اینکه به شدت گرسنه است و شام می‌خواهد، مجبور می‌شود از دستورها اطاعت کند و ابتدا چادرش را برپا کند. با تاریک شدن هوا، او بالاخره بی‌خیال چادر زدن می‌شود. اما وقتی می‌خواهد بخوابد، صدای خروپف بلند سایر سربازان او را مجبور می‌کند سرش را زیر پتو پنهان کند. سرانجام درست زمانی که خوابش می‌برد، شیپور بیدارباش نواخته می‌شود و پیاده‌روی دوباره ادامه می‌یابد.

بازی قدیمی حدس زدن مهره زیر لیوان این بار شکل جدیدی به خود می‌گیرد؛ چرا که دونالد داک پس از ساعت خاموشی بیرون از پادگان مانده است و حالا باید بدون اینکه توجه پیت را جلب کند، مخفیانه به داخل بازگردد.

دونالد داک در این فیلم مستند کوتاه و الهام‌بخش پویانمایی، با مالیات بر درآمد و فواید آن برای تلاش‌های جنگی آمریکا دست‌وپنجه نرم می‌کند.

دونالد در یک پست شنود مشغول نگهبانی است و خوابش می‌برد؛ او در خواب شیپور می‌زند و برادرزاده‌هایش را بیدار می‌کند. آن‌ها برای انتقام، یک هواپیمای مدل پر از سربازهای زنجبیلی چترباز را به هوا می‌فرستند؛ دونالد آن را ساقط می‌کند و با دیدن چترها (و شنیدن صدای شبیه‌سازی‌شده جنگ) از ترس پناه می‌گیرد، تا اینکه یکی از آن‌ها روی نوکش فرود می‌آید. دونالد برادرزاده‌هایش را بیرون می‌اندازد تا اینکه یک زنبور را با هواپیما اشتباه می‌گیرد و آن‌ها را برای مبارزه با این تهدید بزرگ به کمک می‌طلبد.

آژاکس، گوریل قاتل، از باغ‌وحش فرار کرده است. برادرزاده‌های دونالد لباس گوریل می‌پوشند، اما طولی نمی‌کشد که دونالد با گوریل واقعی روبرو می‌شود و آن‌ها شروع به تعقیب یکدیگر می‌کنند تا اینکه رادیو دستورالعمل‌هایی را برای رام کردن آژاکس پخش می‌کند.

پیتِ پادراز در حال تمرین ترومبون است، آن هم به بدترین شکل ممکن. نوازندگی او آن‌قدر بد است که خدایان، ژوپیتر و ولکان، و همچنین همسایه‌اش دونالد را کلافه کرده است. فقط دونالد آن‌قدر جسارت دارد که با او روبرو شود. او این کار را می‌کند و پیت با لگد او را به خانه‌اش پرت می‌کند. خدایان این صحنه را می‌بینند و تصمیم می‌گیرند قدرت کمی به دونالد بدهند که بلافاصله به مذاقش خوش می‌آید و مغرورش می‌کند.

دونالد در حال تلاش برای جمع‌آوری تخم یک کندور (کرکس آمریکایی) است که ناگهان کندور مادر بازمی‌گردد. او درون یک تخم خالی پنهان می‌شود و وقتی مادر بزرگ و گرم روی تخم می‌نشیند، از کارش پشیمان می‌شود. پشیمانی او زمانی بیشتر می‌شود که از تخم «بیرون می‌آید» و مامان او را تشویق به پرواز می‌کند؛ و البته مادر بسیار محافظه‌کارتر از آن چیزی نشان می‌دهد که دونالد دوست دارد.

به دونالد داک دستور داده می‌شود تا یک فرودگاه ژاپنی را نابود کند. او پس از پرش با چتر نجات از هواپیما، در یک جنگل ژاپنی فرود می‌آید. او از یک قایق بادی برای عبور از رودخانه استفاده می‌کند، اما به محض اینکه قایق پر از آب می‌شود، دونالد برای نجات جانش شروع به دویدن می‌کند. او مراقب است که قایق به چیزی برخورد نکند تا سوراخ نشود. وقتی به لبه صخره می‌رسد، فرودگاه را می‌بیند. قایق از قبل منفجر شده و باعث جاری شدن سیلاب شده است. این حجم عظیم آب به فرودگاه سرازیر می‌شود و همه چیز را می‌شوید و پاک می‌کند، اما هواپیماهای دفرمه‌شده‌ای را بر جای می‌گذارد.

دونالد در حال گوش دادن به یک برنامه رادیویی است که روش ساخت یک هواپیما از پلاستیک را آموزش می‌دهد؛ فرآیندی که بسیار شبیه به پختن کیک، کلوچه و درست کردن نان تست است. او هواپیما را برای یک پرواز آزمایشی بیرون می‌برد، در حالی که همچنان از راهنمایی‌های رادیو استفاده می‌کند و همه چیز به خوبی پیش می‌رود. تا اینکه مجری رادیو می‌پرسد آیا مشکلی وجود دارد یا خیر: بله، پلاستیک در صورت خیس شدن ذوب می‌شود. البته دونالد بلافاصله به داخل یک ابر بارانی پرواز می‌کند و مجبور می‌شود با هواپیمایش که در حال متلاشی شدن است بجنگد.

دونالد به دیدن دیزی می‌رود. وقتی نمی‌تواند پنجره‌ای را باز کند، از کوره در می‌رود و عملاً خانه او را ویران می‌کند. دیزی تا زمانی که دونالد فکری به حال این عصبانیت خود نکند، او را نخواهد پذیرفت. دونالد یک دستگاه پستیِ ترک عصبانیت سفارش می‌دهد که تضمین می‌کند اگر دونالد بتواند ۱۰ دقیقه آزار و اذیت را بدون از دست دادن کنترل خود تحمل کند، درمان خواهد شد. دستگاه شروع به آزار فیزیکی و کلامی او می‌کند و دونالد درمان می‌شود. او نزد دیزی بازمی‌گردد و دیزی او را با همان پنجره خراب امتحان می‌کند.

دونالد به عنوان کادوپیچ در یک فروشگاه بزرگ مشغول به کار می‌شود.

دونالد یک جنگل‌بان است که مأمور شده تا از درخت غول‌پیکر «سکوئیای کهنسال» در برابر یک جفت سگ آبی محافظت کند؛ سگ‌های آبی که تاکتیک‌ها و حرف زدنشان شباهت عجیبی به چیپ و دیل دارد.

در شبی که دونالد داک قول داده بود دیزی را بیرون ببرد، متوجه می‌شود که کاملاً بی‌پول است. او که برای هزینه‌های شب به پول نیاز دارد، آن را از آخرین جایی که می‌شناسد برمی‌دارد: قلک سه برادرزاده‌اش. پس از گردش شبانه، دیزی از این ولخرجِ «پولدار» تشکر می‌کند، که این کار فقط باعث می‌شود دونالد بی‌پولی و پشیمانی خود را به یاد آورد. آنچه در ادامه رخ می‌دهد، عذاب وجدان (و تخیل) دونالد است که او را به یک سواری دلهره‌آور در نقش یک مرد تحت تعقیب می‌برد.

یک صحنه برفی؛ دیزی یک پالتو پوست می‌خواهد، بنابراین دونالد یک توله خرس را از مادر خوابیده‌اش می‌دزدد. اما مادر بیدار می‌شود و رد دونالد (و توله‌اش) را می‌زند. دونالد از پالتو پوست خود استفاده می‌کند تا خود را به شکل یک توله خرس جا بزند. توله خرس واقعی بازمی‌گردد و به نظر می‌رسد دونالد به دردسر افتاده است، اما یک شیشه عسل او را به بهترین دوست خرس تبدیل می‌کند.

دیزی به دونالد می‌گوید که باید انگلیسی و رفتارش را بهتر کند تا دوباره او را ببیند. خوشبختانه، یک همزاد دقیق با لهجه انگلیسی، گفتار واضح و رفتاری بی‌عیب و نقص از آنجا عبور می‌کند. دونالد او را متقاعد می‌کند که خود را به جای دونالد جا بزند، اما با دیدن آغوش و بوسه‌های دیزی برای آن غریبه، به شدت حسادت می‌کند.

دونالد ماشینش را دوباره رنگ می‌کند و پرنده‌ای روی آن می‌نشیند. در هرج و مرج بعدی، ماشین پر از جای دست می‌شود، با ده‌ها رنگ مختلف لکه‌دار می‌شود، رنگش کنده می‌شود و با محتویات داخل صندلی‌ها پوشانده می‌شود به طوری که شبیه به یک سگ گله می‌شود.

یک پزشک با توضیح دادن اینکه واکسیناسیون چگونه از گروهی از پسران در برابر بیماری محافظت می‌کند، آن‌ها را متقاعد به واکسینه شدن می‌کند. بخش‌های پویانمایی، بدن را به طور استعاری به عنوان شهری نشان می‌دهند که توسط گلبول‌های خون دفاع می‌شود؛ گلبول‌هایی که با واکسیناسیون تحریک می‌شوند تا سلاح و مهمات جمع‌آوری کنند تا هنگام حمله میکروب‌ها از شهر دفاع کنند.

دونالد در حال سفر در حومه شهر است و تصمیم می‌گیرد برای شب استراحت کند. او به دلیل هزینه ۱۶ دلاری متل، از اقامت در آنجا خودداری می‌کند و در یک منطقه جنگلی چادر می‌زند. او ابتدا با باد کردن تشک بادی مشکل پیدا می‌کند، سپس با یک تخته سنگ مزاحم روبرو می‌شود و در نهایت پس از باد شدن تشک بادی، باد آن خالی شده و دونالد را در هوا به سمت متل پرتاب می‌کند؛ جایی که احتمالاً نظرش تغییر کرده، شب را در آنجا خوابیده و باید ۱۶ دلار را پرداخت کند.

دونالد و دیزی در حال قدم زدن هستند که یک گلدان به سر دونالد برخورد می‌کند. او متقاعد می‌شود که یک خواننده مشهور است و به زیبایی آواز می‌خواند، اما دیزی را نمی‌شناسد. او در واقع مشهور می‌شود. دیزی از اینکه نمی‌تواند او را فراموش کند ویران شده و به یک روان‌پزشک مراجعه می‌کند. روان‌پزشک به او می‌گوید که باید بین داشتن دونالد برای دنیا یا بازگرداندن او به خودش یکی را انتخاب کند. او خودش را انتخاب می‌کند و گلدان دیگری را روی سر او می‌اندازد که باعث بهبود او می‌شود.

دونالد داک هرگز باور نمی‌کند، اما او از راه رفتن در خواب رنج می‌برد. او در این وضعیت بی‌خبری مطلق، هر شب به خانه دیزی می‌رود، گویی زمان قرار عاشقانه آن‌هاست؛ دیزی با دانستن اینکه نباید یک خواب‌گرد را بیدار کرد یا با او مخالفت کرد، با او همراهی می‌کند، اما دنبال کردن دونالد و جلوگیری از آسیب دیدن او وقتی نادانسته در خطرناک‌ترین مکان‌ها قدم می‌زند (مانند قفس شیر در باغ‌وحش و حتی مکان‌های غیرممکن مانند روی دیوار و به صورت وارونه) برایش سخت‌تر می‌شود. وقتی او در نهایت دونالد را به سلامت به تختخواب می‌رساند، دونالد بیدار می‌شود و با دیدن مخفیانه بیرون رفتن دیزی، فکر می‌کند که او خواب‌گرد است.

دونالد از اتوبوس پیاده می‌شود و به امید یک خواب خوب شبانه به خانه می‌رود. در ابتدا، برنامه‌های او برای استراحت با یک سایه‌بان پنجره باز که نور یک تابلوی چشمک‌زن را به داخل می‌آورد، به هم می‌خورد. پس از حل آن مشکل، دونالد به خاطر چکه‌کردن مداوم شیر آب بیدار نگه داشته می‌شود. دونالد سعی می‌کند آن را نادیده بگیرد اما پس از مدتی، این موضوع به شدت کلافه‌کننده می‌شود. دونالد چندین بار برای متوقف کردن چکه تلاش می‌کند و در نهایت حداقل می‌تواند آن را از طریق یک دستگاه عجیب و غریب کنترل کند. در این لحظه، تماسی از شرکت آب با دونالد گرفته می‌شود که به او می‌گویند قبض آب خود را پرداخت نکرده است، بنابراین آب او را قطع می‌کنند!

دونالد هنگام خوردن ناهار زیر باران گیر می‌افتد. او برای نوشیدن یک فنجان قهوه به رستورانی پناه می‌برد، اما رستوران «شز پیر» بسیار مجلل و گران‌قیمت است. در نهایت، او با صورت‌حسابی ۳۵.۹۹ دلاری مواجه می‌شود، در حالی که فقط یک قطره قهوه خورده و تنها یک سکه پنج‌سنتی در جیب دارد. پیر او را به دادگاه می‌کشاند، جایی که این داستان در آنجا روایت می‌شود، و دادگاه او را به پرداخت ۱۰ دلار یا ده روز شستن ظرف‌ها محکوم می‌کند.

دونالد تلاش می‌کند خانه به خانه برس بفروشد، اما چون هیچ‌کس متوجه حرف‌هایش نمی‌شود، کسی چیزی از او نمی‌خرد. او به طور اتفاقی با یک دست‌فروش خیابانی مواجه می‌شود که قرص‌های تقویت صدا می‌فروشد. قرص‌ها عالی عمل می‌کنند، اما تعداد آن‌ها محدود است و طبیعتاً آخرین قرص در جاهای نامناسب و دردسرسازی گم می‌شود.